పాలపుంతనై.........

1.

ఒక చిన్న భావన

రెల్లు పూల కదలికలా అటూ ఇటూ ఊగి ఊగి

చిన్ని విత్తనంలా లోలోపల ఒదిగిఒదిగి

ఇంతలా కంచుకోటలా ఎప్పుడు మొలకెత్తిందో కాని

వామనావతారమై అటు హృదయ సీమనూ

ఇటు అక్షర ప్రపంచాన్నీఆక్రమించింది  చాలక

అణువణువునూ స్వాధీన పరచుకుంటూ..............

2.

పసిపాపలా మారి నన్ను నేను పరిత్యజించి

తూనీగ రెక్కలమీదా, టేకు పూల పరిమళాల అలల్లోనూ

జలపాత ప్రవాహాల హోరులో ఎదసొదలను కడిగేసుకుంటూ  

గాయపడి కుళ్ళిపోయిన గతాన్ని కరెంట్ తీగలపైకి విసిరి

 పిల్ల కాలువలా నా లోకి నేను ప్రవహించే నదినై.........

౩.

కాస్సేపు చిక్కి శల్యమై ఇసుక మేటల మధ్య

మౌన ధ్యానమై గ్రీష్మ తాపాలను వడబోసుకుంటూ

అంతలోనే నింగీ నేలా కొలిచే వర్షపు ధారనై

ఆకతాయి గ అటు వంగి హరివిల్లు మీటి ,

ఇటు సాగి మెరుపు ముత్యమై

శరత్కాలపు వెన్నెల తెరలా

ఎన్ని హొయలు ఎన్నెన్ని కళలు

4.

రణగొణ ధ్వనుల భుజాలపై బరువునాంచి

కాలాన్ని గుప్పిట దాచుకున్నాననుకుంటాను

సుమధుర గాన మాధుర్యాల గమకాలనెక్కి

స్వర్గారోహణమని సంబరపడతాను

కానీ

రాత్రి నిశ్శబ్దంగా కాపలా కాసే వట వృక్షసమూహాలూ , నదీపాయలూ

నాతో సంభాషించే వేళ, చీకటిలో  నీడలా

నీ ఉనికి ఒక గగుర్పాటవుతుంది

అక్షరాలూ మాటలూ కాని భాషలో

మనం కలబోసుకునే సమయం

 రాత్రంతా వసంతాలను సాగు చేస్తుంది

ఉదయం  గుమ్మం ముందు వాలిన

 తొలి వెలుగు రేఖల్లో మోసుకొచ్చిన పలకరింపు

దోసిళ్ళతో అందించే చిరునవ్వులు

పెదవులపై తేనే వాకల జీవనదులవుతాయి

5.

ఎవరికీ అర్ధం కాని ఒక తేజస్సు

నాచుట్టూ చుట్టూ తొలి ప్రేమికుడిలా తిరుగుతూనే ఉంటుంది

కొత్తగా పుట్టిన తోక చుక్కలా

అందుకే నాకు నేనే ఒక  ప్రజ్వలిత ఖగోళాన్ని

నిత్యం కొత్త మెరుపులు విసిరే పాలపుంతను  

http://www.navyaweekly.com/2013/jan/23/page72.asp

రాసేద్దామని కూచున్నావు ఏం తెలుసును నీకు?||

గాలి స్తబ్ధత లో వాలిన దిగులు చూపుల కళ్ళ 

హరిత స్వప్న సీమల జాడ లేమైనా తెలుసునా

వాన తీగల్లో ఒదిగిన చీకటిని తడిమి చూసే

మెరుపు వయ్యారాల వంపులేమైనా తెలుసునా

ఎక్కడో  మారు మూలలనుండి లాగి ఎప్పటికప్పుడు నెమరేసుకునే

గాయాల గడ్డిపరకల రుచి గురించేమైనా తెలుసునా

సూది మొనల్లా చురుక్కుమనిపించే

ప్రవేశాలూ నిష్క్రమణలూ నిలువెల్లా కుదిపేసిన ఘడియలు ఎన్ని

నిశాచరులై నీడల్లా వేళ్ళాడుతూ ఊడలు నాటుకున్న

చేదు విషాదాలు కనురెప్పలపై వాలి నిద్రను నిలువెల్లా

ఆవిరి చేసిన రాత్రులు ఎన్ని?

ఎవరి కంట నీరైనా సముద్రమై

నిన్ను నిలువెల్లా ముంచెత్తిన అలగా మారిన వైనమేదీ

చుట్టూ ఉప్పునీటి వరదల మధ్య

కాగితం పడవ ఊగిసలాడిన ఏకాంతపు ఉద్విఘ్నాలు ఎన్ని

ఇవన్నీ కాకున్నా

వెయ్యి వసంతాల ఆమని ఏనాడైనా

ఒక్కసారి నీ వాకిట నిలిచిందా?

ఎక్కడో గుండె శబ్దం నీదిగా నీకు తోచిందా

చెమ్మగిలిన మెత్తదనం చెక్కిలి నిమిరి పలకరించిందా

రాసేద్దామని కూచున్నావ్

ఏం తెలుసనీ నీకు

నాకూ నా జీవితం కావాలి

పుష్యమాసం. ఉదయం చలిగాలులు చర్మాన్ని దూసుకువెళ్ళి ఎముకలను సూదుల్లా తాకుతున్నాయి. వేడి వేడి నీళ్ళు స్నానం చేసి రావటం వల్ల కాబోలు చలి మరీ ఎక్కువైనట్టు తోచింది కృష్ణ సాహితికి. ఎలాగూ అరగంటలో బయలు దేరాలి, అక్కడికీ మందపాటి చీరే కట్టుకుంది. డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందునించుని పగిలిన చేతులకు మాయిస్చరైజర్ రాసుకుంటూ యధాలాపంగా అద్దంలో వెనకాల అగుపిస్తున్న దృశ్యాన్ని చూసి తలతిప్పుకుంది. డెబ్బై దాటిన తండ్రి అరవై ఆరుదాటిన తల్లి, పక్కన నించున్న ఆవిడను దగ్గరకు లాక్కుని పెదవులమీద ముద్దు పెడుతూ

"ఛీ"

అప్రయత్నంగా పైకే అనేసింది. అయితే టీవీ సౌండ్ పెద్దగా ఉండటం, " నన్ను దోచుకుందువటే వన్నెల దొరసానీ " పాట ఇల్లంతా వ్యాపించటం వల్ల కాబోలు కృష్ణ సాహితి మాట ఎవరికీ వినబడలేదు.

గబగబా పెదవులపై లిప్ గ్లాస్ అద్దుకుని , గదిలోంచి బయటకు వచ్చింది.

డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర తండ్రి పక్కనే నిల్చున్న తల్లి శకుంతల కాస్త పక్కకు జరిగి కృష్ణ సాహితికి పళ్ళెం పెట్టి ఇడ్లీలు వడ్డించింది.

పళ్ళెంలో అల్లం పచ్చడి వేస్తూ,

" రేపు ఉదయం బండికి కరుణ సాయంత్రం  కవిత వస్తున్నారు"

అయిష్టంగానే తలాడించి ఊరుకుంది కృష్ణ సాహితి.

ముందుగా బాగ్ లోంచి నాలుగు టాబ్లెట్స్ తీసి వాటి ఫాయిల్ తొలగించి చేతిలో పట్టుకుని ఎడం చేత్తో గ్లాస్ అందుకుని వాటిని మింగి నీళ్ళు తాగి ప్లేట్ ముందుకు జరుపుకుంది.

డయాబెటిస్ కి గదిలోనే ఇన్స్యులిన్ తీసుకుని బయటకు వచ్చింది. ఒక బీపీ మాత్ర, ఒక థైరాయిడ్ మాత్ర, ఒక టి డయాబెటిస్ కీ మరోటి కొలెస్ట్రాల్ కి.

అందుకే ఆయిల్ లేకుండా ఇడ్లీ , దాంట్లో అల్లం పచ్చడే తినాలి.

మధ్యాన్నానికి రెండు చపాతీలు కాస్తకూర వంటమనిషి లంచ్ పాక్ చేస్తుంది.

ఉదయం వచ్చిన వంటమనిషి ఉదయం ఉపాహారాలు , మధ్యాహ్నం భోజనం రాత్రికి చపాతీలు చేసి నాలుగింటికీ టీలు ముగిసాక వెళ్తుంది.

ఇంట్లో ఉన్న తల్లీదండ్రీ ఉదయం వాకింగ్ కి వెళ్ళివచ్చి టిఫిన్ తినడం రోజంతా సినిమాలు , సరసాలు, గిల్లికజ్జాలు పగటి నిద్రలు మళ్ళి అయిదింటికి కృష్ణ సాహితి వచ్చేసరికి ముక్కుతూ మూలుగుతూ ముణగదీసుకు కూచుంటారు.

ప్లేట్ తీసి సింక్లో వేసి చెయ్యి కడుక్కుని నీళ్ళు తాగుతున్న కృష్ణ సాహితి చేతికి సరుకుల చీటీ అందించింది శకుంతల.

" ఇదేమిటి? "  వాష్ బేసిన్ ముందు నించుని అద్దంలో చూసుకుంటూ అడిగింది.

"అప్పుడే చెంపలు నెరుస్తున్నాయి " మనసు లోనే గొణుక్కుంది.

"కావలసిన సరుకులు"

ఎప్పుడూ తీసుకుని బాగ్ లో పెట్టుకుని వెళ్ళే కృష్ణ సాహితి నీంచుకుని లిస్ట్ ని గట్టిగానే చదువుతూ పోయింది.

పంచదార ఆరుకిలోలు..

బ్రూ ఫిల్టర్ కాఫీ ఒక కేజీ

శనగపిండి నాలుగు కిలోలు,

నూనే పదికిలోలు ....

అమ్మా ఇవన్నీ ఇంటికా? మనమేమన్నా మెస్ పెడుతున్నామా? "

"అదేమిటే చోద్యం, అలాగంటావు, కరుణ , కవిత పిల్లలతో వస్తున్నారు . సంక్రాంతి సెలవలు అయ్యాకే వెళ్తారు. నలుగురూ ఇంట్లో ఉన్నాక కాఫీలు ఫలహారాలు అవవూ... ఇల్లన్నాక పండగ పబ్బం అంటూ ఉండదా? ఎలాగూ అందరూ వస్తున్నారు సీతారాం ని కుడా పెళ్ళాం పిల్లలను తీసుకు రమ్మని చెప్తాను"

"ఇంకెవరూ లేరా పిలవడానికి?"  గుమ్మం దాటుతూ గట్టిగా అని తల్లి మరేదో మాట్లాడబోతున్నా ఆపి బయటకు వెళ్ళిపోయింది.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

మధ్యాన్నం లంచ్ టైం తరువాత రెండూ పీరియడ్స్ ఫ్రీగా వుండటంతో తీరిగ్గా ఆలోచించుకునే సమయం దొరికింది.ఉదయం వస్తూనే మొదటి క్లాసే కామర్స్ వాళ్ళది. ఉన్న పాతిక మందిలో ఇరవై మందికి లెఖ్ఖలు రావు. కాని పదో క్లాస్ లో అరవైలూ డబ్బైలూ మార్కులు .... వాళ్ళకి ఏ కాన్సెప్టయినా తల్కెక్కే సరికి దేవుడు కనిపిస్తాడు. రెండో పీరియడ్ కంప్యూటర్స్ వాళ్ళది. సగం మందికి రాక శ్రద్ధ లేకపోతే మిగతా సగం మందీ ఏ ట్య్యుటోరియల్ లోనో ముందే చదివేసుకుని వాళ్ళకూ ఏ శ్రద్ధా ఉండదు. కత్తి మీద నడవటం అయిపోయింది టీచింగ్ అంటే మూడో పీరియడ్ ఫ్రీగా ఉన్నా ఎవరు రాకపోతే వారి క్లాస్ అడ్జస్ట్మెంట్

 మొత్తానికి తీరిక చిక్కే సరికి పన్నెండున్నర దాటింది.

వేసుకోవలసిన టాబ్లెట్స్ వేసుకుని ఒకసారి స్టాఫ్  రూం పరిశీలనగా చూసింది.

ఆ చివర శైల ఎవరితోటో ఫోన్లో అతి మంద్ర స్వరంలో మాట్లాడుతోంది. ఫాన్ కింద సూర్యలక్ష్మి కునికి పాట్లు పడుతూనే నోట్ బుక్ లో రెడ్ ఇంక్ పెన్ తో టిక్ మార్క్ లు కొడుతోంది.   తలబయటకు తిప్పింది. బయట గ్రౌండ్ లో చెట్టునీడకిండ కుర్చీలో సంగీతం టీచర్ స్వప్న పీటీ సర్ శిరీష్ కబుర్లాడుకుంటున్నారు. పిల్లలు వాళ్ళ ఇష్టా రాజ్యంగా ఆటలు.

ఎన్ని కలలు ! ఎన్ని ఆశయాలు!

ఏమైపోయాయి అవన్నీ?

ఎమ్మెస్సీ గోల్డ్ మెడలిస్ట్ , అమెరికా వెళ్ళాలనీ అక్కడ ఎమ్మెస్ చేసి, భవిష్యత్తు పట్ల ఎన్నో ఊహలు. కాని ఇంటికి వచ్చేసరికి అన్నీ బూడిద కుప్పగా మారిపోయాయి.

పెరాలిసిస్ వచ్చి ఆసుపత్రికి వెళ్ళిన తండ్రి, బిక్కమొహంతో ఇద్దరు చెల్లెళ్ళూ అమ్మా నాన్నా కనిపించక బిక్కు బిక్కుమంటూ తమ్ముడు సీతారాం.

కలల్ను తుంగలో తొక్కి జీవన సమరానికి దిగక తప్పలేదు. వెంటనే ప్రైవేట్ స్కూల్లో చేరిపోయింది.

వెంటనే ప్రైవేట్ స్కూల్లో చేరిపోయింది.

పొద్దునా సాయంత్రాలు ట్యూషన్ లు చెప్పదం. ఆర్నెల్లలో తండ్రి కాస్త తేరుకున్నా మరి ఉద్యోగం మాటే ఎత్తలేదు.

అయినా తనకూ ఈ పరిస్థితి బాగానే తోచింది. అంతకు ముందు నాన్న నడిగే అమ్మ ఇప్పుడు తనను అడగటం మొదలు పెట్టింది. ఏం వండాలి అని.

తనకు ఇష్టమని ప్రతి రెండో పూట బంగాళా దుంపలో అరటి కాయలో వేపుడు చెయ్యడం, ఇది వరకు వెళ్ళి ఎవరి కాఫీగ్లాస్ లు వాళ్ళు తెచ్చుకోడం ,తాగాక ఎవరిది వాల్లు కడిగి పెట్టడం జరిగేవి. కాని ఉద్యోగంలో చేరాక మొహం కడుక్కునే సరికి అమ్మ కాఫీ గ్లాస్ అందిస్తుంది.

ఆర్ధికంగా కాస్త వెసులు బాటు చిక్కగానే పనిమనిషిని కూడా మాట్లాడింది. సజావుగా సాగే కుటుంబంలో అప్పుడో ఇప్పుడో తన పెళ్ళి ప్రసక్తీ వచ్చేది. రాగానే అమ్మ మొహం చిన్నబోడం తెలుస్తూనే ఉండేది. పెళ్ళి మాట ఎత్తిన వాళ్ళతో " ఆడపిల్లన్నాకా పెళ్ళి చెయ్యక పోతే ఎలా ? చూస్తున్నాం మంచి సంబందం కుదరగానే చెయ్యకుండా ఉంటామా ? మా రాతలు మావి " అనేది. అప్పట్లో నిజమే అమ్మ చెప్పినది, అమ్మకు నా గురించి ఎంత బెంగ్ అనుకునేది.

ఒకటి రెండు పెళ్ళి చూపుల వరకూ వచ్చాయి కూడా. వాళ్ళటు వెళ్తూనే ఇటు కామెంట్స్ మొదలయేవి.

" మరీ ఆ తల్లేమిటండి బాబూ కొడుకును ఒక్కమాటా మాట్లాడనివ్వదు. మరీ ఇంత డామినేషన్ అయితే రేప్పొద్దున పెళ్ళయాక కూడా అమ్మ ఏంచెప్తే అది అంటాడేమో" అప్పట్లో సంపాదన గీర్వాణం తలకెక్కి "అవును అలాటి సంబందం వద్దే వద్దు "అనేసింది.  మరో సంబందం అక్కలూ చెల్లెళ్ళూ ఉన్నారని , ఇంకోటి పిల్లాడికి సంపాదన తక్కువనీ, మరొకడు అందంగా లేడనీ ఒకటా రెండా ఎన్ని?

దాదాపు పదేళ్ళు ఉద్యోగం చేశాక కాబోలు ఇలా అనుకోకుండా ఇహ ఉద్యోగం రాదనుకున్న సమయంలో వచిన ప్రభుత్వోద్యోగం మరింత అహాన్ని పెంచింది.

తల్లి నెమ్మదిగా మిగతా కూతుళ్ళ సంబందాలు చూసి ఒప్పించి వాళ్ళిద్దరి పెళ్ళిళ్ళు కానిచ్చింది. అప్పుడు తనకు ఆలోచన రానే లేదు తన పెళ్లి అనే సరికి అడ్డం పడ్డ కారణాలేవీ చెల్లెళ్ళ విషయంలో ఎందుకు అడ్డంకులు కాలేదో ?

ముప్పై తొమ్మిదో ఏట అనుకోకుండా తనతో పనిచేసే శంకర్రావుఒకరోజున ప్రపోజల్ తెచ్చాడు.

అతనికీ బరువులూ బాధ్యతల వల్ల పెళ్ళి ఆలస్యమయింది. ఇద్దరిదీ ఆర్నెల్లు అటూ ఇటూ గా ఒకటే వయసు. ఇద్దరి వెనకాల సంస్యలు , సాంఘిక పరిధీ ఒకటే సుముఖత తెలియజేద్దామనుకున్న రోజే తమ్ముడు తనకు నచ్చిన పిల్లను పెళ్ళాడి ఇంటికి తెచ్చాడు. మనసులోని అక్కసంతా వాడి మీద గుమ్మరించింది.

నాఇంట్లో ఉండటానికి వీల్లేదంది.అడ్డం వచ్చిన తల్లిని కావాలంటే మీరూ వాడితో వెళ్ళిపొమ్మని అనేసింది.

వాడు వేరే ఇల్లు తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.

మళ్ళీ తల్లీ తండ్రీ తను. శంకర్రావు మరెవరినో పెళ్ళి చేసుకున్నాడు.

చూస్తూనే వుంది అనువైన మనిషి దొరికితే పెళ్ళి చేసుకోవాలనే ... ఆసమయంలోనే ఆరంభమయింది బీపీ .

ఈ లోగా మెనోపాజ్ డయాబెటిస్ థైరాయిడ్ వీటితో పాటు ఎంత జీతం వస్తే అంత నీళ్ళలా ఖర్చుపెట్టే అమ్మ...

సెల్ రింగవడంతో తేరుకుని ఫోన్ తీసుకుంది .

అమ్మ!

" ఊ చెప్పు ."

" సంక్రాంతికి వస్తున్నారు కదా , పండగపూట వచ్చిన వాళ్ళకి బట్టలు కొనకపోతే ఏం బాగుంటుంది ..." వినకుండానే ఫోన్ స్విచ్చాఫ్ చేసింది.

ఈ భాగోతం గత పదేళ్ళుగా సాగుతున్నదే.

ప్రతిపండక్కీ వస్తారు చెల్లెళ్ళు వాళ్ళ పిల్లలు సంసారం వాళ్ళకోసం పిండి వంటలు కొత్త బట్టలు....

ఆలోచించలేక టేబుల్ మీద తలవాల్చిన కృష్ణ సాహితి ఏమవుతోందో అర్ధం అయ్యేలోపే స్పృహ తప్పి కుప్పకూలిపోయింది.

****************

" ఎలా ఉంది కృష్ణా "

వినిపించిన చాలా సేపటికి కళ్ళు తెరిచింది.

ఎదురుగా డ్రాయింగ్ మాస్టర్ వెంకటరమణ -అతని కళ్ళలో ఆత్రుత. అతనొక్కడే కృష్ణ అనిపిలిచేది

" ఏం లేదు కొంచం షుగర్ లో అయింది, వెంటనే ఇక్కడికి రాగానే గ్లూకోస్ డిప్ ఇచ్చారు. ఇప్పుడు మామూలుగానే ఉంటారు "

అవును నెమ్మదిగా లేచి కూచుంది.

డాక్టర్ వచ్చి టెస్ట్ చేసి నార్మల్గానే వుంది వెళ్ళమని చెప్పాక దిగబోయింది వచ్చి చెయ్యందించాడు వెంకట రమణ

 నిస్సంకోచంగా అతని చెయ్యి ఆసరా తీసుకున్నాక గుర్తు వచ్హ్చింది.

వెంకటరమణ ప్రపోజల్, అయిదారేళ్ళు అయిఉంటుంది, మధ్య వర్తి ఎవరో ఈ ప్రసక్తి తెచ్చాడు. సరిగ్గా వినను కూడా లేదు.ఎంత ఎగిరిపడిందని-నాకూ అతనికీ సాపత్యమా? ఎం ఎస్ సీ చేసి పీజీ టీచర్గా ఉన్న తనను డ్రాయింగ్ డిప్లొమాతో ఉద్యోగం సంపాదించుకుని ఎంతధైర్యం అదీ ఒక సారిపెళ్ళై భార్య పోయినవాడు అంటూ నానా యాగీ చేసింది.

అయినా అతను నవ్వేసి ఊరుకున్నాడు.

అది తలచుకుంటే ఇప్పుడు సిగ్గుగా వుంది.

కళ్ళకు కమ్మిన పొరలి విడిపోయినట్తుగా వుంది.

"ఒక్కనిమిషం "అంటూ వెళ్ళి కారు తెచ్చి వెనక డోర్ తీసి పట్టుకుని మరీ కారు ఎక్కించాడు.

" రిలాక్స్ అవండి కృష్నా ఇలా సిక్ అయితే ఎలా చెప్పంది"

ఎంత మార్ధవం అతని స్వరంలో

కారు ముందుకు కదిలింది.

" ఒక్క నిమిషం రమణా, కాస్సేపు మీ ఇంటికి వెళ్దామా "

ఆశ్చర్యంగా తలతిప్పి చూశాడు.

" మీ ఇష్టం , కాని అక్కడో కప్పు కాఫీ ఇచ్చే వాళ్ళు కూడా లేరు పైగా ఇల్లెంత చెత్తగా వుందో "

" ఇల్లెలావుంటేనేం " అంది కాని అర్ధం అయింది అతను మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకోలేదన్నమాట.ఇంటి ముందు కారాపి చేయందించి లోనికి తీసుకెళ్ళాడు

హాల్లో కూర్చోబోయిన ఆమెను ఆపి లోపల బెడ్ రూంలో మంచం చూపి " వెళ్ళి కాస్సేపు పడుకోండి కాస్త కాఫీ తెస్తాను " అన్నాడు

వెళ్ళబోతున్న అతని చెయ్యి పట్టుకు ఆపి "  రమణా ఇలా ఈ చేతి సాయం ఎల్లకాలమూ అందిస్తావా? ఆలస్యంగా అడుగుతున్నాను కదూ "

వెంకట రమణకు ఒక్కనిమిషం అర్ధం కాలేదు, అర్ధమయాక మనసు ఆనంద మహార్ణవమయింది.

" పద రమణా ఇప్పుడే ఇప్పుడే వెళ్ళి మనం పెళ్ళి చేసుకోవాలీ"

రెండు గంటల తరువాత పసుపు బట్టలతో ఎదురుగా నిల్చున్న కూతుర్ని చూసి ఏమనాలో అర్ధం కాలేదు తల్లికీ తండ్రికీ.

అయినా అనే అవకాశం ఇస్తేగా రమణను తీసుకుని తన గదిలోకి వెళ్తూ "అమ్మా చూశారుగా నేను రమణను పెళ్ళి చేసుకున్నాను.   మీరే చెల్లాయిల  దగ్గరకు వెళ్ళండి లేదంటే తమ్ముడింటికి వెళ్ళి అక్కడకు రమ్మని నువ్వు చెప్తావా నన్ను చెప్పమన్నావా? అంటూ " మేమిద్దరం కొన్నాళ్ళు ఒంటరిగా ఉండదలుచుకున్నాం ఒకరికొకరం అర్ధం అయ్యే వరకు .. నాకూ నా జీవితం కావాలి.అయినా కొడుకింట్లోనే ఉంటే బాగుంటుంది కదూ " అంటూ అవాక్కయిన వారిని వారి దారిన వదిలేసి రమణ చెయ్యి పట్టుకుని లోనికి తీసుకెళ్ళింది.

**************

నువ్వు

ఉదయాన్నే నిద్రపొరల్లోకి దూరి
మేల్కొలిపే ఉదయ సంగీతానివి
చురుక్కున కనురెప్పలపై గిల్లి
అల్లరిగా వెక్కిరించే వెలుగు కిరణానివి
ఇహ మొదలు మనిద్దరి మౌన సంభాషణా

జారిపోతున్న చీర కుచ్చిళ్ళ సవరింపులో
ఎందుకబ్బా నీ చూపుల గిలిగింత
వేడి కాఫీ ఎంత బాగుంటే మాత్రం
నువ్వు తాగలేదన్న దిగులెందుకు?

అద్దం ముందు అరనిముషం ముక్తాయింపుకు
అడిగానా నీ సలహాలేమైనా?
ఇక్కడ బుగ్గపై ఈ పుట్టుమచ్చ
అక్కడ కంటి కొసన అంటని కాటుక రేఖ అంటూ
నెన్నుదుటన అంత పెద్ద బొట్టా
చిన్న దోసగింజ చాలదూ
నాపెదవుల నిర్లక్షం తగునా నీకంటూ '
గులాబీలు పూయించే నీ వేలి కొసలు
ఆలస్యం అయితేనేం
చూపుల బంగారం నా చిట్టి తల్లికంటూ
నిశ్శబ్దంగా పెదవులాంచి ఓ దిష్టి చుక్క
తగునా ఈ వశీకరణ?
తత్తరపాటు పరుగుల్లో వెనకెనకే రోజంతా
కనిపించని నీడలా

రాత్రంతా..........
రెక్కలు విరిగిన ఈ సాయంత్రం 'కదల్లేక మెదల్లేక
ఓ మూలన కుప్పకూలి పడివుంది.
ఉదయం నుండీ ఊపిరాడక ఉక్కిరిబిక్కిరవుతున్న సమయం
ఎరుపెక్కిన కళ్ళలో
అస్తమించిన ఉత్సాహపు అగ్ని గోళం ఛాయలు
 రంగు వెలసిన ఊహలను నీరెండలో అద్ది
కునికి పాట్లు పడుతూ
రాత్రి చీకటిని నాంచేందుకు దాచుకున్న
అశ్రు సంపదనాపలేని కనురెప్పల  నిండు మేఘాలు
ఉండుండి ఓ జల్లును వడగళ్ళ వానలా
ఓ విసురు విసురుతాయి
తాకుతూనే కరిగిపోయినా కనిపించని కముకు దెబ్బలు
కసిదీరా హృదయాన్ని నవులుతూనే ఉంటాయి.
కంటి రెప్పల మీద
పడగ విప్పిన వేదన విషనాగు
నిద్ర కోసం ఎదురు చూస్తూంటుంది
రాత్రంతా దాగుడు మూతలాట అనివార్యంగా సాగుతుంది.

ఎక్కడో అరవాలిన హరివిల్లుపై
నీలి నీలి సోయగాల నిమ్నగలో
ఊహల జలకాల పై నీ చల్లని చిరునవ్వు
వెలుగురేఖ నెలవంకై నిలిచిందా?
అది మరీ అంతదూరమా?

ఈ గాలి ఇలా అలలు అలలుగా తెరలు తెరలుగా
అలవోకల చిరు స్పర్శలు అలరింపుల చందనాలు
కవ్వించే ఆకు చాటు కమనీయపు పులకింతలు
పెదవులపై నెలవై చిరు వెన్నెలవై ఓ కలవై

మరీ ఇంత భారమా?

ఎప్పటివో మనసు గుప్పిట తలదాచుకున్నతలపులు
ఆమని చిగురాకు మేసి పరచిన కోయిల స్వరమాధురి
నింగికెగసి నేలజారు సప్త వర్ణి హొయలొలికే నాట్యాలా
అవి నీ కంటి చూపులై స్వప్నాలు చెక్కిన శిల్పాలా
మరీ అంత కఠినమా?
లాలిపాడు పెదవులపై ఏనాడో విన్నాను
కధలెన్నో వ్యధలెన్నో
కన్నీటి కడలిపై కదలాడే పూలతేరై
కడగళ్ళ అంచులలో ఎన్నో మరి స్వగతాలు
అయినా ఇంత సౌకుమార్యమా
ఇంత వింత తలపులా

నే పక్కన లేకుండా..........

నేపక్కన లేకుండా నువు నడిచే ప్రతి అడుగూ
ఇక్కడా నా హృదయపు పూల వనంలో
ఉండుండి రాలిపడే ఓ చలిపిడుగు
నా చూపుల వెలుగు రేఖలకు దూరంగా నీ పెదవుల మందారాలపై మెరిసే చిరునవ్వులు
వదనపు లోగిలిలో వెలిగే వెలుగు తారలు
నా నిట్టూర్పుల వేడి నెగళ్ళు
అనుక్షణం నీ వెన్నంటి నడిచే నీ నీడా
చేతులు చాచి హత్తుకునే నా ఖాళీ కలలు నేనెందుకు కాలేనన్న ఓ మెత్తని దిగులు
నా మనో ప్రపంచానికి రాత్రిని మాత్రం కటాక్షించి
నీ కను రెప్పల సుమ దళాల్లో ఎందుకా వెన్నెల తళతళలని
ఏ మూలో ఓ చిన్న అసూయ జ్వాల
ప్రతి మధుర క్షణం ఇలా నా ఏకాంతంలో నన్ను వదిలి
ఇద్దరి మధ్యా ప్రవహించే నిశ్శబ్దపు గలగలల్లో గులకరాయినైనా కాలేని నా అసహాయత
నీ చుట్టూ ఉదయించే వెలుగు చక్రం అరుణిమల్లో అణువునైనా కావాలన్న ఆరాటం
ఆశ్చర్యం!  ఎక్కడ చూసినా నా ప్రతిరూపమే

సమ తూకం

Posted on July,2012 by విహంగ

” ఈ వారం కూరగాయలు తెచ్చుకోలేదు…. ఇవాళింకా  బుధవారమే … పొద్దున లేచినప్పటి నుండి ఏం

swatee sripada

వండాలా అని తడుముకోడమే సరిపోతుంది. పప్పులో వేసేందుక్కూడా ఏమీ లేవు…” వంటింట్లోంచి శారద గొణుగుడు వినబడుతూనే వుంది.  నిజమే! శనివారం అమ్మా నాన్నను చూసి రావడానికి ఉదయమే ఊరెళ్ళడం వచ్చేసరికి రాత్రి పదిన్నర దాటి పోయింది. ఆదివారం లేవడమే ఆలస్యం. తొమ్మిదిన్నరకి లేచి తీరిగ్గా కాఫీలు తాగి టిఫిన్ సెంటర్ నుండి ఈ రోజుకి దోశలో ఊతప్పమో తెచ్చుకుందామని  ఆలోచించుకునే లోగానే దిగారు పిల్లా పాపల్తో సహా దూరపు బంధువులు.  నిజానికి ఉన్న ఒక్క సెలవురోజూ ఇలా వెచ్చించడం మనసుకు ఎంతమాత్రం బాగాలేదు. అయినా  ఇంటి ముందుకొచ్చినాక ఏమనగలం… పిల్లకు పెళ్ళి చూపులు …అబ్బాయి ఇక్కడ వుంటాడు గనక పిల్లను తీసుకుని ఇక్కడికి రమ్మన్నాడట. మాఇంట్లో చూపించాలనుకుని వచ్చారు.

ఇహనేం … ఇక హడావిడి మొదలు.

ముందుగా ఇల్లు సర్దడం.

అందులో అంతకు ముందు రోజు ఉదయమే వెళ్ళి రాత్రి ఆలస్యంగా వచ్చామేమో … పిల్లల పుస్తకాలు ఎక్కడివక్కడ పడి ఉన్నాయి. వాషింగ్ మెషిన్ లో వెయ్యల్సిన బట్టల మేట ఓ మూల … పిల్లల పుస్తకాల బాగులు ఓ మూల …

పిల్లల్ని గదమాయించి వాళ్ళ దృష్టి హో వర్క్ లమీదకు మళ్ళించి నేను ఇల్లు సర్దడం లోనూ శారద అందరికీ ఉప్మాలు కాఫీలు చెయ్యడంలోనూ పడ్డాము. ఇవన్నీ ముగిసేసరికి మళ్ళీ మధ్యాహ్నం భోజనాల సమయమయింది.

ఫ్రిజ్ లో ఉన్న కూరలతో సాంబార్ చేసి ఆలూ వేపుడు మజ్జిగ పులుసు  తో అతిధి మర్యాదలు కానిచ్చింది శారద.

ఇంతకూ వచ్చిన సుబ్బారావ్ శారద చుట్టమవడం నా అదృష్టం.శారద పినతల్లికి వేలు విడిచిన తమ్ముడి కొడుకు… సుబ్బారావ్ భార్య మా అమ్మవైపు దూరపు బంధువైనా దానికి పెద్ద ప్రాముఖ్యత నివ్వలేదు.

అందుకే పెద్దగా నసుగుడేమీ వినబడలేదు.

ఎలాగు వేసవి కనక సాయంత్రం పెళ్ళి చూపులకి కాజూ హల్వా, కారప్పూస తో పాటు రెండు పెద్ద ఫాంటా సీసాలు షాప్ నుండి తెచ్చారు వాళ్ళే…

ఆ తతంగమంతా ముగిసి ఏమాటా ఫోన్ చేస్తామంటు వెళ్ళారు అబ్బాయి, అతని తలిదండ్రులు. రాత్రి పెద్దగా ఆకల్లేదంటూ స్వగృహ నుండి తెచ్చుకున్న చపాతీ కూరలతో కాలక్షేపం చేసే సరికే పదిన్నర దాటింది.

అప్పటికే పిల్లలు నిద్ర ఆపుకోలేక తూలుతున్నారు.

ఆడవాళ్ళు బెడ్ రూమ్ లో సర్దుకుందుకు మగవాళ్ళం హాల్ లో పక్కలేసుకుందుకు తీర్మానించుకున్నాక …..

” శారదా మీ ఋణం తీర్చుకోలేము. సరిగ్గా మాఇంట్లో, నీ కూతురికి  జరిగినట్టే పెళ్ళి చూపులు జరిపించారు.మళ్ళి ఉదయం మీరిద్దరూ ఆఫీసులకి పిల్లలు స్కూళ్ళకి వెళ్ళాలి . ఉదయం అయిదున్నర బస్ కి వెళ్ళిపోతాము .. ఏదో మీ దయ వల్ల ఈ సంబంధం కుదిరితే మీ చలవ వల్లే దాని నెత్తిన నాలుగు అక్షంతలు పడతాయి… “అంటు భార్యా భర్త లిద్దరూ వారి కృతజ్ఞత తెలియ జేసి,

” పిల్లలు నిద్రపోయారా …వాళ్ళకేమయినా కొనిపెట్టు ” అంటూ శారద వారిస్తున్నా వినకుండా ఆమె చేతిలో రెండు అయిదు వందల నోట్లుంచారు.

” ఉదయం టిఫిన్ చేసి వెళ్దురుగాని “అని శారద మొహమాటంగా అన్నా..

“నువ్వవన్నీ పెట్టుకోకు ..ఎంత నాలుగు గంటలేగా ప్రయాణం పొద్దున పదికల్లా ఇంట్లో ఉండనే ఉంటాము..కాఫీలు చాలు ” అంటూ నిద్ర కుపక్రమించారు.

అలా సెలవురోజు గడచిపోడంతో కూరాఆలు తెచ్చుకోలేదు.

వంటింట్లో శారద గొణుగుడుకి ఎలాంటి స్పందనా లేకపోడంతో ఓ మారు తొంగి చూసి “కాలనీ వరకు వెళ్ళి ఏవైనా కూరలు తేరాదూ ” అని డైరెక్ట్ గానే అడిగింది.

నేను నోరు తెరిచే లోగానే వీధిలో కూరలమ్మి కేక వినిపించింది.

” ఈ రోజుకి కావాలంటే ఏవైనా ఆ కూరలమ్మి దగ్గర తీసుకో సాయంత్రం ఆఫీస్ నుండి వస్తూ తెస్తాలే ” అన్నాను.

శారద నా మారో కోర చూపు విసిరి అదే ఊపులో వీఢి గుమ్మం వరకూ వెళ్ళి కూరలమ్మినోకేక వేసింది.

నేను చూసీ చూడనట్టు ఎప్పటిలా పేపర్లో తలదూర్చాను.

రోజూ ఉదయమే ఎమర్జెన్సీ అవసరాలకు కూరలమ్మే శాంతమ్మ వాకిట్లో బుట్ట దింపింది.

ఎంత పేపర్ చదువుతున్నా వాళ్ళిద్దరీ మాటలూ నా చెవుల్లో దూరుతూనే ఉన్నాయి.

” పావు కిలో ఎనిమిది రూపాయలా? ఇవి బెండకాయలా బంగారపు ముక్కలా ?” అడుగుతోంది శారద.

” నాకు పడ్డధర అంతే నమ్మ .. అయినా ఎంత లేత మొగ్గల్లా ఉన్నాయో చూశారా? ఇలా పొయ్యిమీద వేస్తూనే ఉడికిపోతాయి.. కావాలంటే మార్కెట్ లో కనుక్కోండి ఎక్కాడా ముదురు టెంకలు కూడా పది రూపాయలకు తక్కువ లేవు. బుట్టలో నుండి తక్కెడ తీసి సరిచేస్తూ చూసుకోండమ్మా ..” అంది శాంతమ్మ.

” ఇంతకీ తూకం సరిగా ఉందా… ” మరో సందేహం వెలిబుచ్చింది నా శ్రీమతి.

” ఓ పావలా అటూ ఇటూ అడుగుతాను కాని తూకంలో వీసమెత్తు తేడా ఉండదమ్మగారు.. మళ్ళి ఎక్కడయినా జోకించుకోండి .. మా అమ్మమ్మ చెప్పేది ఇక్కడ తూకం సరి లేకపోతే భగవంతుడే సరి చేస్తాడని ఆయనకెందుకు శ్రమ మనమే సరిగా తూకం చూసుకుంటే పోలా…”

శ్రీమతి తొడిమలు తుంచి ఎంచుకుంటున్న బెండకాయలు ఓ వైపు మరో వైపు తూకం రాయి ఉంచి తక్కెడ పైకెత్తింది.

“చూసుకోండమ్మగారూ రొంత అటేపే మొగ్గుతోంది , తూకం సరిపోయిందిగా ” అనడిగింది.

యధాలాపంగా విన్నా ” తూకం సరిపోయిందిగా ” అన్న మాట నన్ను చాలా ఆకర్షించింది.

ఈ తూకం సరిపోవడం ఒక్క కూరగాయలకే కాదు జీవితంలో ప్రతిచర్యకూ వర్తిస్తుందేమోననిపించింది.

ఎప్పుడైతే మనసులో ఆ ఆలోచన మొదలైందో ఆపైన ఇహ పేపర్లో అక్షరాలు కనిపిస్తే ఒట్టు.

చిన్నప్పుడు అమ్మ కోపం వచ్చినప్పుడల్లా అనే మాటలు గుర్తొచ్చాయి …

” మీతాతకు మా నాన్న హోదా నచ్చక మనతో తూగలేరు ఈ సంబంధం వద్దన్నారట … కానీ మీ నాన్నగారి పట్టుదలకు తలొగ్గినా పెళ్ళిలో భోజనాలు ఆలస్యమయాయని పెద్ద గొడవే పెట్టుకున్నారు. సరి తూగలేని వాళ్లతో

సంబంధాలు కలుపుకోడమే బుద్ధి తక్కువ అంటూ లేచెళ్ళిపోయారు.. అల అందరూ వెళ్ళిపోయినా బాగుండేది … నాఖర్మ బాగాలేకే మీ నాన్న నన్ను తీసుకునే వెళ్ళారు అదిగో ఆ రోజునుండి ఈ రోజు వరకు తరాల తరబడి వెట్టి చాకిరీ చేస్తున్నా ..”

పెళ్లి నుండే మొదలవుతుందా తూకం..

ఆ తరువాత అడుగడుగునా తూకమేనా? అంతెందుకు సంచిత పాపపుణ్యాలకు సరి తూకమేగా ఈ జీవితం.

పుణ్యం కొద్దీ పురుషుడూ దానం కొద్దీ బిడ్డలు అంటారే అంటే పుణ్యానికి సరి తూకం జీవిత సహచరులైతే దానాలకు సమ తూకం పిల్లలా?

ఈ ఆలోచనల్లోనే ఆఫీస్ కి బయల్దేరాను..

అక్కడకు వెళ్ళినా ఈ తూకం మాట నా మనసు నుండి బయటకు కదలనని మొరాయించింది.

అక్కడా అనుకోని పరిణామాలు రోజూ చూస్తూనే ఉంటాము. కాస్సేపు బాధపడి మళ్ళీ మామూలు రొటీన్ లో పడిపోతాము.

అలాంటి సంఘటనే మరొకటి. శంకరానికి ఆఫీసర్ గా ప్రమోషన్ ఇచ్చి సిటిలోనే మరో బ్రాంచ్ లో వేశారు. అతని ఆనందానికి హద్దేలేదు. వెళ్లగానే అందరికీ కాఫీలు స్నాక్స్ తెప్పించాడు. మళ్ళీ మధ్యాహ్నం లంచ్ ఆర్డర్ చేశాడు.

ఈర్ష్య అనుకోకపోతే ఇక్కడ శంకరం గురించి ఓ మాట చెప్పుకోవాలి. అతనికి ఆఫీస్ పని ఎంత వచ్చనేది అందరికీ తెలుసు, కాదంటే అతనికున్న పబ్లిక్ రిలేషన్స్ ఎలాంటి వంటే ఎవరికి ఏది అవసరపడినా క్షణాల మీద అమర్చిపెట్టగలడు –ముఖ్యంగా ఆఫీసర్లకు. ఆ సేవకు సమ తూకమే ఈ ప్రమోషన్..

అలాగంటే అద్వితీయమైన మేధస్సు, అపారమైన సిన్సియారిటీ ప్రతిభ గల వాళ్ళు ప్రతి ఆఫీసులోనూ అనామకుల్లా ఉండే వుంటారు… మరి వారికి గుర్తింపు లభించకపోడానికి కారణం దేనికి సమతూకం?

అన్నట్టు ఉదయం పేపర్లో చదివిన వార్తలు గుర్తొచ్చాయి…. కోట్లాది రూపాయల కుంభకోణాలు, వేలాది ఎకరాల భూ ఆక్రమణలు లక్షలాది కోట్లలో లంచాలు … ఇవన్నీ వేటికి సమతూకం ….

లంచ్ హెవీ గా వుండటంతో టేబుల్ వద్దకు వస్తూనే ఓ క్షణం కళ్ళు మూతలు పడ్డాయి. ఆ పది నిమిషాల నిద్రలోనూ తూకం నన్ను వదల్లేదు.

తక్కెడలో ఓ పక్కన ఉదయం పేపర్లో చదివిన ప్రముఖ అవినీతి పరులు మరో పక్కన కాళ్ళువిరిగి, చేతులు వంకర్లు తిరిగి మొహం చెక్కుకు పోయి కళ్ళు శూన్య గోళాలయి లబోదిబో మంటూ వారే తూకం వేస్తున్నది మాత్రం సమయం.

చెళ్ళున కొట్టినట్తై మెళుకువ వచ్చింది.

ఆ పక్కన తక్కేడలో నేనూ ఉన్నానా?

అనుమానం ….

నిజమే…. ఒక్కగానొక్క కొడుకుని అయినా అమ్మా నాన్నలను దగ్గరెందుకుంచుకోలేదు. అలాగని పెద్దగా పొరపొచ్చాలూ లేవు. చిన్న చిన్న మాట పట్టింపులు తప్ప.

శారద ఆజ్ఞ… ” వాళ్ళను ఊళ్ళోనే ఉండనివ్వండి. మనం అప్పుడో ఇప్పుడో వెళ్ళి చూసి వద్దాం”

ఎందుకు కాదనలేక పోయాను…

నేనే జీవితంగా బ్రతికిన అమ్మానాన్నలకు నేనిచ్చే బహుమతి ఇదా?

దీనికి సమతూకం ….గుండె ఝల్లుమంది

ఇంటికి వెళ్తూనే కాఫీ అందించిన శారదతో చెప్పాను — ” ఆది వారం వెళ్ళి అమ్మా నాన్నను తీసుకు వస్తున్నాను”

“ఎన్ని రోజులుంటారు?” ముభావంగా అడిగింది.

” మనం మన పిల్లలతో ఎన్ని రోజులు ఉండాలనుకుంటామో అన్ని రోజులు … అప్పుడే తూకం సరిపోతుంది”

మరోమాటకు ఆస్కారమివ్వలేదు నేను.*

  – స్వాతి శ్రీపాద

గబగబా షవర్ కింద స్నానం అయిందనిపించి షవర్ క్యూబికిల్ నుండి అడుగు బయట పెట్టింది సీత. పనికి రాదని డోర్ మ్యాట్లు తొలగించడం వల్ల కాలు జర్రున జారి పడబోయి , షెల్ఫ్ పట్టుకుని ఆగింది. టవల్ తీసి బాత్ టబ్ పైకి విసిరేసి ఓ పక్కన మడిగా పెట్టుకున్న పాత పట్టు చీర చుట్టుకుని, ఏవీ తగలకుండా జాగ్రర్త పడుతూ బెడ్ రూమ్ లోంచి బయటకు వచ్చి, ఫ్యామిలీ రూమ్ లో ఓ పక్కన అమర్చుకున్న కలశం వద్దకు చేరుకుంది. మనలో మనమాట ఇల్లంతా పరచి ఉన్న కార్పెట్ తొక్కితే మడికి పనికి వస్తుందా? ఏమో!

“మెలుకువ వచ్చిచావలేదు … ఆలస్యమైపోతోంది ” అనుకుంటూ లలితా సహస్ర నామాల పుస్తకం అందుకుంది. అంతలో ఇంకా అనుష్ లేవలేదని గుర్తొచ్చి ఓ పెద్ద గావు కేక పెట్టింది

“అనూ ..అనూ …”

ఉహు,  ఊ లేదు ఆ లేదు …

“ఒరే అనుష్ గా ………….”

ఈ అరుపుకి అనుష్ కంటె ముందు పది నెలల పసిది అమి లేచి కెవ్వుమంది.  పక్కనే ముణగదీసుకు పడుకున్న శరత్ లేచి పిల్లదాన్ని సముదాయించడం మొదలెట్టాడు. పుస్తకం  విసురుగా కింద పెట్టి విసవిసా అనుష్ గదిముందు నించుని మరో మారు గొంతు చించుకుంది.

“ఒరే అనుష్ గా …..లే టైమయింది లేచి రెడీ అవ్వు ” హుంకరించి కిందకు దిగింది.

మళ్ళీ వచ్చి తీరిగ్గా కూచుని పుస్తకం తెరిచింది.. కళ్ళు మూసుకుని, ఒక్కసారి అమ్మ వారిని తలుచుకుని సహస్ర  నామాలు చదవడం మొదలెట్టింది. ఈలోగా శరత్ పిల్ల డయాపర్ మార్చి దానికి పాలు తాగించి లంచ్ పాక్స్ రెడీ చేసి అమి బ్యాగ్ , అనుష్ స్కూల్ బ్యాగ్ రెడి చేశాడు.

సహస్ర నామాలు చదువుతూ మధ్య మధ్య కునికి పాట్లు పడుతూ, గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా శరత్, ఇది చేశావా, అది చేశావా అని అరుస్తూ పూజ కార్యక్రమంలో మునిగిపోయింది. పిల్లాడికి ఓట్ మీల్ తినిపించి శరత్  సిరియల్ తింటుంటే పూజ ముగించి హడవిడిగా పైకి పరుగెత్తింది సీత . ఆ హడావిడిలో చీర కొంగు జారిపోయి మెట్ల మీద పడటం, ఆ సీన్ కి అనుష్ చప్పట్లు కొట్టి నవ్వడం తో ఉక్రోషం పొడుచు కొచ్చింది.

” అలా  దిష్టి బొమ్మలా నించుని నా వంక గుడ్లప్పగించి చూడకపోతే పిల్లల్ని కార్ సీట్లో కూర్చో పెట్టరాదూ..”

రుస రుస లాడుతూ పైకి వెళ్ళింది. పది నిమిషాల తరువాత బయాటకు వచ్చిన సీతకూ అంతకు ముందు సీతకూ పోలికే లేదు.  జీన్స్ పాంట్ పైన  డిజైనర్ టాప్…. గాగుల్స్ …….హైహీల్స్ ,…. హ్యాండ్ బ్యాగ్.  ఎవరి కారు వారు తీసుకుని బయల్దేరారు. సీత అమిని డే కేర్ లో వదిలి క్లినిక్ కి వెళ్ళాలి. శరత్ అనుష్ ను స్కూల్లో  వదిలి ఆఫీస్ కి వెళ్ళాలి.

అసలు కధ ఇక్కడే కద!

అమిని డే కేర్ లో వదిలి ఆదరా బాదరా డ్రైవ్ చేసుకుని క్లినిక్ కి చేరుకునే సరికి అయిదు నిమిషాలు ఆలస్యం అవనే అయ్యింది. అప్పటికే అపాయింట్ మెంట్ తీసుకున్న పేషంట్స్ అసహనంగా ఎదురు చూస్తున్నారు. సీతకు ఒక్కసారి లోలో్పలే కోపం తన్నుకు వచ్చింది.

” నా ఖర్మ, నా ఖర్మ గాకపోతే మెడిసిన్ ఎందుకు చదవాలి…. చదివినా ఏదో గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం చూసుకోక తగుదునమ్మా అంటూ ఇలా అమెరికా రావడం … ఇక్కడ క్లినిక్ పెట్టుకోడం………..: ”

తప్పదన్నట్టు మొహం మీద కృత్రిమ దరహాసాలను కురిపిస్తూ తన గదిలోకి కదిలింది.  లోపలకు వెళ్ళి ఒకసారి డ్రా తెరిచి దానిలో పెట్టుకున్నఅమ్మవారి ఫోటోకి నమస్కారం పెట్టుకుని ఆమెనో సారి స్మరించుకుని మళ్ళీ డ్రా మూసి , పక్కనే ఉన్న అద్దంలో చూసుకుని ఓ సారి కొబ్బరి పీచులా ఉన్నజుట్టును సవరించుకుని , పెదవులపై లిప్ గ్లాస్ అద్దుకుని కాలింగ్ బెల్ నొక్కింది. ఓ సారి లోపలకు తొంగి చూసి పేషంట్లను ఆర్డర్ ప్రకారం లోపలికి పంపటం ఆరంభించింది అటెండర్.

మొదటి పేషంట్ లోపలికి వచ్చింది, ఆర్నెల్ల పిల్లవాడితో. వాడికి కోల్డ్ అండ్ ఫీవర్. సీతకు చటుక్కున చిన్నతనం గుర్తుకు వచ్చింది. నెలకు రెండు సార్లైనా జలుబు జ్వరం రాకుండా ఒక్కనెలా గడిచేది కాదు. జ్వరం వచ్చినప్పుడల్లా వారం రోజులు జలుబు దగ్గుకి ముక్కుని తుడిచి తుడిచి ఎర్రబారటం .. అయితే ఇంట్లో మాత్రం ఎప్పుడూ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళే అలవాటే లేదు. మిరియాల కషాయం , మిరియాల చారు, చింతాకాయో నిమ్మకాయో వేసి కాస్త నెయ్యి చుక్క తగిలించిన అన్నం , అపైన మజ్జిగ మానేసి వేడి వేడి పాలన్నం. మూడు పూటలు తిరిగేసరికి  ఎక్కడి జలుబక్కడ ఠక్కున మాయమైపోయేది. ఇంకా తగ్గలేదంటే లంఖణం పరమౌషధం అంటూ కడుపు మాడ్చి  పాలలో పసుపు వేసి తాగించడం….దాంతో పాటు పదకొండు రూపాయలు కొత్తగుడ్డలో పసుపు కుంకం వేసి అమ్మవారికి ముడుపు కట్టడం………..

కాని జలుబూ జ్వరాలకు మాత్రలూ , కాఫ్ సిరప్ , ఇన్హేలర్స్స్ ….నవ్వొచ్చింది. పిచ్చిమొహాలు , గోరుతో  పోయేదానికి గొడ్డలి వాడటం అంటే ఇదేనేమో!

“పొద్దున్నే స్నానం చేసి దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకుని   ఓ పదకొండు రూపాయలు ముడుపు కట్టి మొక్కుకో …అదే తగ్గిపోతుంది… పిల్లాడికి కాస్త సాయిబాబా విభూది పెట్టు ” యధాలాపంగా చెప్పినట్టుంది.

ఆ వచ్చినావిడ ఆశ్చర్యంగా చూసి ” ఐ కాంట్ గెట్ యూ” అన్నాక కాని స్పృహలోకి రాలేదు సీత.

” ఐ యామ్ సారీ ” అంటూ గబగబా ప్రిస్ క్రిప్షన్ రాసిచ్చింది. అవి ఎలా వాడాలో వివరించింది.

ఒకరికి వైరల్ ఫీవర్ , మరొకరికి ఆటలమ్మ, ఇంకోళ్ళు గవద బిళ్ళలు …. మై గాడ్ … పేషంట్ లు ఒకరి తరువాత ఒకరు వస్తూనే ఉన్నారు. కాస్త తెరిపిచ్చేసరికి పన్నెండు దాటిపోయింది. కాస్త తీరుబడిగా ఉంటే లలితా సహస్ర నామాలు మరో మారు చదువుకుందామనుకుంది. కుదిరి చస్తేనా….. ఎక్కడో యధాలాపంగా చదివింది లలితా సహస్ర నామాలు వెయ్యిమార్లు చదివితే లలితా దేవి ప్రసన్నమయ్యి అద్భుత శక్తులు వస్తాయని , అనుకున్నవి అనుకున్నట్టు జరుగుతాయని …

అఫ్ కోర్స్ చదవక పోయినా ఇప్పటి వరకు అనుకున్నవి అనుకున్నట్టే జరిగాయి … కాదు కాదు జరిపించుకుంది.  మంచి ర్యాంక్ తో మెడిసిన్ లో సీట్ రావడం, ఇద్దరూ బిజీ గా వుంటే పిల్లల ఆలనా పాలనా కష్టమని ఇంజనీర్ భర్త కావాలనుకుంటే అలాగే జరగడం, అమెరికాలో స్థిరపడటం , పిల్లలను అదుపాజ్ఞ ల్లో పెట్టుకోడం , ముఖ్యంగా శరత్….
అయినా మనసులో ఏమూలో ఏదో అసంతృప్తి . మరేదో పొందాలన్న తపన … అందుకే ఎలాగైనా వెయ్యిసార్లు  లలితా సహస్ర నామాలు చదవాలి… పుస్తకం తియ్యబోయేసరికి ఆవులింతలు వచ్చాయి. ఉదయం మదిగా చదువుకుందామని తొందరగా లేవడం వల్ల… నిద్ర సరిపోవడం లేదు. తిక్క తిక్కగా ఉంటోంది. సాయంత్రాలు పిల్లల హోమ్ వర్క్ లతోటే సరిపోతోంది. మధ్యాహ్నం లంచ్ తరువాత మీటింగ్ ఉంది…

అక్కడ శరత్ పరిస్థితీ అలాగే వుంది. ఉదయం మీటింగ్ ల వల్ల తెలియలేదు కాని కునికి పాట్లు వస్తున్నాయి వీకెండ్స్ అంతా అక్కడ పూజలు ఇక్కడ పూజలు అంటూ సరిపోతోంది. వాషింగ్ , క్లీనింగ్ అంతా వర్కింగ్ డేస్ లోనే చెయ్యవలసి రావడం అలసటగా ఉంటోంది, కాని గట్టిగా ఎదురు చెప్పలేని బలహీనత … కాదు కాదు … కాదని ఆ గొడవలు భరించటం కన్నా మౌనంగా తలూపడమే నయం. ఎవరో ఒకరు చెప్పకపోతారా అని ఎదురు చూశాడు కాని డాక్టర్ కదా ఎప్పుడే అవసరం వస్తుందో నని అందరూ సీతను భరిస్తున్నారు.

” భగవంతుడా ఈ పిచ్చి ఎలా వదలాలి?” తల పట్టుకున్నాడు.

ఎప్పటిలా శనివారం రుద్రాభిషేకం ప్లాన్ చేసింది సీత. దానికోసం పిలిచిన వాళ్ళందరికీ వంటలు రాత్రి రెండింటికి లేచి చేస్తే గాని అవలేదు. ఉదయమే స్నానం ముగించి అభిషేకానికి కావలసిన సరంజామా అమర్చుకునే సరికి పిలిచిన వాళ్ళొక్కక్కళ్ళు రావడం మొదలయింది. వనమాలి తో పాటు ఆమె తల్లి కూడా వచ్చింది .

” అమ్మ నిన్నరాత్రే వచ్చారు ”

” ఓ గుడ్ …” అంటూ కావలసిన ఏర్పాట్లలో మునిగిపోయింది.

మిగతా వారంతా పూజలో మునిగిపోయారు వనమాలి తల్లి శకుంతల మాత్రం కుతూహలంగా పరిశీలిస్తోంది. పిల్లలంతా హడావిడిగా అటు ఇటూ పరుగులు పెడుతూ ఆడుతున్నారు. బేస్ మెంట్ కి పైకి కిందకు గోల గోలగా అరుస్తూ ఉన్న పదిమంది పిల్లల్లో నాలుగు గ్రూప్ లు.మగవాళ్ళు ఓ వైపు ఆడవాళ్ళు ఓ వైపు కూర్చుని ముందే అందించిన పుస్తకాలు తెరిచారు మంత్రాలు చదివేందుకు … చిత్రంగా అవి తెలుగులోనూ లేవు , సంస్కృతంలోనూ లేవు తెలుగు ఇంగ్లీష్ స్క్రిప్ట్ లో రాసి వుంది. నవ్వొచ్చింది శకుంతలకు. మొత్తానికి మధ్య మధ్య పిల్లలను అరుస్తూ , ఒకసారి  లేచి వాళ్లందరూ కిందకూ పైకీ తిరగడానికి వీల్లేదని వార్నింగ్ ఇచ్చి అమ్మాయిలనో గదిలో అబ్బాయిలనో గదిలో వేసి పూజ ముగించే సరికి పన్నెండు దాటింది.

పూజవుతూనే ప్రసాదాలు తీసుకుని అప్పటికే ఫుడ్ అరేంజ్ చేసిన  టేబుల్ వైపు ఆవురావురుమంటూ కదిలారందరూ……  డిస్పోజబుల్ ప్లేట్ లలో పెట్టుకుని మగ వాళ్ళు ముందు సిట్ అవుట్ లోకి ఆడవాళ్ళు ఫ్యామిలీ గదిలోకి కదిలారు.

“ఆంటీ మీకు ఇంగ్లీష్ చదవడం రాదా?”

శకుంతలకూ ఒక పుస్తకం ఇవ్వబోతే వద్దన్న సంగతి గుర్తుకు వచ్చి అడిగింది సీత.

 ” వచ్చమ్మా .. కాని చదవడం మీదే నమ్మకం లేదు ” చెంప పెట్టులా వినిపించింది సీతకు.

“వాట్?” అప్రయత్నంగానే వచ్చిందామాట.

“అవునమ్మా … నేను ఆర్గ్యూ చెయ్యదలుచుకోలేదు.కాని ఈ మంత్రాలూ పూజలూ ఇవన్నీ మనం సృష్టించుకున్నవేగా? ఏదో సాధించాలన్న తపన ఎందుకు? నేను ఒక అతీంద్రియ శక్తి ఉందని నమ్ముతాను కాని నేను నా ఇష్టారాజ్యంగా ఏదైనా చెయ్యగలనని అనుకోను. నాకు నా పనే వేదం మనసే సాక్షి. నాకు తోచిన విధంగా ఎవరికైనా ఏదైనా చెయ్యగలిగితే చేస్తాను. ఎక్కడ లేడు భగవంతుడు? ఇందుగలడందు లేడను సందేహము వలదు అని ఎప్పుడో చెప్పారుగా … ఇదంతా సమయం వృధా చెయ్యటమే అనిపిస్తుంది, ఇదంతా ఓ రకమైన ఏస్కేపిజ్మ్ . అందుకే నాకు మానవ సేవే మాధవ సేవ. ప్రార్ధించే పెదవులకన్నా సాయపడే చేతులు గొప్పవి గద. ఈ సమయం అవసరం ఉన్న వాళ్ళకోసం వినియోగిస్తే బావుండదూ ” అంటూ పక్కనున్న మరెవరినో పలకరించి అటుతిరిగింది శకుంతల.   

సీత కోలుకునేందుకు చాలా సమయమే పట్టింది ఆయినా ఎప్పటిలా తలవిదిలించి నా ఇష్టం అనుకోలేకపోయింది ఈ సారి. ఓ చిన్న ఆలోచన తలెత్తింది. ఎక్కడో ఓ గోరంత వెలుగు మినుకు మంది.

                                         

                                                                                                     – స్వాతీ శ్రీపాద

This entry was posted in కథలు and tagged క్లినిక్, గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం, డిజైనర్, దిష్టి బొమ్మ, పాలు, పుస్తకం, పేషంట్, లలితా సహస్ర నామాల, షవర్, సీత, స్నానం. Bookmark the permalink.

← జనాజా

సంపాదకీయం →

5 Responses to వెలిగించనా చిన్ని దీపం

1. Vanaja Tatineni says:

   May,2012 at 3:52 pm

   చాలా మందిలో ఉన్న మూఢ భక్తికి ఈ కథ అడ్డం పట్టింది.  కథ లో మంచి సందేశం ఇచ్చారు.చాలా బాగుంది .
   

   Reply
2. Lakshman says:

   May,2012 at 7:13 pm

   అర్ధం పద్ధం లేని భక్తి నిదర్శనంగా ఉంది. చాలా బాగుంది. మీ కథ
   

   Reply
3. mulugu sarada says:

   May,2012 at 1:34 pm

   చాలా బాగుంది.ప్రస్తుతం భక్తీ కూడా ఒక ఫోబియా లాగా ఐపోయింది. అందరం మానవ సేవే మాధవ సేవ అన్న విషయం మరిచిపోయి ఎండమావుల వెంట పడుతున్నాం.చిన్న కదే ఐయినా సూటిగా, క్లుప్తంగా , ఆలోచిపచేసిండీ ఈ కదా.
   

   Reply
   • rammohan thummuri says:

     May,2012 at 1:31 am

     మానవ సేవే మాధవ సేవ అని తెలిసి రావడానికి ఇలాంటి కథలు ఎన్ని రావాలో .అమెరికా వాతావరణాన్ని చాలా బాగా చూపించారు.
     

     Reply
4. స్వాతీ శ్రీపాద says:

   May,2012 at 7:12 pm

   మీ మీ అందరి అభిప్రాయాలకు కృతజ్ఞతలు
   

   Reply

http://vihanga.com/?p=3968

నిశ్శబ్దమూ -అంతరంగమూ

ఎక్కడో అగాధ స్వర్గాల్లో ఏకాంతంగా
విహరిస్తున్న నా అంతరాత్మ స్వాగతిస్తూ
పరచిన హిమ సుమాల పూలబాట ఇది
ఓ నిర్లక్ష్యపు పెదవి విరుపు ఇదిగో ముందుగా నీకో పలకరింపు
ఆపైన మన చిర కాలపు స్నేహాన్ని కలసి పంచుకుందాం
మాటల పరీవాహక ప్రాంతంలో కాస్సేపు సేదదీరుదాం
డబ్బాల్లో మోగే గులకరాళ్ళ ఒట్టిమాటల
శబ్దపు గలగలలు కాస్సేపు బహిష్కరిద్దాం
ఈ శబ్ద రహిత ప్రశాంత వాహనంలో
సారవంతపు మనసు పొరలను సమీక్షించుకుందాం
క్షణ క్షణం గర్భస్తంగా పెరుగుతున్నపరవశతను
 ఈ చిరు మసక వెలుతురులో కలబోసి ప్రదర్శించుకుందాం
అద్దిగో చల్లగాలి మెత్త మెత్తని స్పర్శ
మోకాళ్ళపై వంగినిలిచి అందిస్తున్న చమత్కారపు లీల
ఒకరిలో ఒకరం కలగలిసిపోయి ఒక్కటిగా ఆస్వాదించే
చిద్విలాసపు జోల
చీకటి సవరించిన ఈ మేలి ముసుగు వ్యామోహపు అసుర సంధ్య
మన మధ్య కుదిర్చిన ఈ సమావేశపు ఆరాటంలో
సమస్థ చరచర జగత్తునూ వశీకరించుకున్న మనం  విలీనమై పోదాం
సముద్రాలు కాల్చేసే బదబాగ్ని జ్వాలలనూ
ముక్కోటి లోకలు జయించే ఈర్షాసూయల ఇసుక తుఫానులనూ
ఒక్క చల్లని చూపులో దాచేసుకుని
మనలో మనం కృంగి కృశించి పోతున్న అశాంతి కి అమృతౌషధంలా
 ఒక్కసారి చూపుడి వేలి పరామర్శతో
సప్త సముద్రాల కన్నీళ్ళు దాచుకున్న చూపులకు
మెరుపులు పూయించే
అర్ధ రాత్రి ఆకాశపు మనసులో వెయ్యి చంద్రుల జ్యోత్స్నలు
కురిపించే మనం 
చుక్కలు చుక్కలుగా వర్షిస్తున్న హరివిల్లుల వానలో
ఆ చివరా ఈ చివరా పరచిన రంగుల మవుదాం

మరో సారి............


నీ నిశ్సబ్దపు స్తబ్దత నా ఒంటరి ఆలోచనల
రెక్కలపై వాలి
మాటలు మూగవోయి అలలు విశ్రమించిన
నిశ్చల ప్రపంచంలో
ఊపిరాడక ఉక్కిరిబిక్కిరయే విషాద నీలి మేఘాల
కన్నీటి చుక్కల సుకుమారపు రాగ తాళాల్లో
లయ విన్యాస భరితమవుతూ ఉదయ రాగాలు

జ్ఞాపకాల కాగితం పడవలు గమకాలుగా 
వయ్యారంగా సాగిపోయే చిరుజల్లు సవ్వడిగా
ఏకాంతపు బురదలో ఇంకిపోయి అట్టడుగు పొరల్లో
సుషుప్తి లోకి జారుకున్న
నా ఉనికిని తట్టిలేపుతూ........

కనురెప్పలు విప్పి తలలు పైకెత్తిన
మౌనపు హరిత పత్రాలచెక్కిళ్ళు నిమిరి
ఆప్యాయత అనునయంపు  వేడి వెలుగుల్లో
రేపటి లోకాన్ని చూపుతూ
పాలిపోయిన హరివిల్లు రంగులకు
తుది మెరుగులు దిద్దుతూ
మరోసారి ............

నవ వసంత యామిని

అలసి సొలసి పవళించిన శిశిరపు గాలులపై తేలి సోలి నర్తించగ 
మంచుపూల కళ్ళుగప్పి  తేట తేనె  గళం ఎత్తి
తొందరపడి నవ వసంత యామిని ముందే మనవాకిట రంగుల పురివిప్పిందీ 

రంగువెలసి పీలికలై గతకాలపు వైభవాల పరదాలిక వద్దంటూ 
ఏ చోటనొ కానరాని
కొత్త పూల నెత్తావులు తొలి కలల జల్లు చినుకులుగా
చూరమ్మట జారి జారి పరిమళాల ధారలుగా
పెదవి దాటి ఒక మాటాల గోదావరి లా
గోధూళి చల్లు రంగుల వసంత కేళిలా .....
తొందరపడి నవ వసంత యామిని ముందే మనవాకిట రంగుల పురివిప్పిందీ 
అడవితల్లి అల్లుకున్న   ఆకు పచ్చకోటలోన
తలదాచుకున్న పాటల పాపాయిల రెక్కలనో మారు నిమిరి
నిప్పులు కురిపించే బాల సూర్యునికో లాలిపాట పాడేందుకు
కొమ్మల తో లేత లేత చిగురాకుల  రెమ్మలలో పరుగులిడే గాలి స్వరం సానబట్టి
అల్లిబిల్లి దారుల్లో కుప్పిగంతులేసే మబ్బు తునకలో రెంటిని చిక్కటి పరదాలై పోపొమ్మని తరిమికొట్టి
తొందరపడి నవ వసంత యామిని ముందే మనవాకిట రంగుల పురివిప్పిందీ 

ప్రేమంటే

నిద్ర ముని వేళ్ళమీద నడిచొచ్చే నిశ్శబ్ద స్వప్న సీమ కాదు
పెదవులకు తాళం వేసుకు మాటలకు మౌనం చుట్టుకు విశ్రమించిన సరాగ సౌందర్యం కాదు
విశ్వాంతరాళపు వీధుల్లో ఊరేగి  కొండ కోనల
గుండె లోలోపల నిశ్చల తపస్సామాధిలోని
జీవనదీ కాదు
కెరటాలకూ తీరానికీ మధ్య నిరంతరం కొనసాగే ఆధిక్యతా తోపులాట వ్యవహారం కాదు
రోలర్ కోస్టర్ మీద కాస్సేపు పైపైకీ కాస్సేపు అగాధానికీ చుట్టూ చుట్టూ తిరిగే సరదాకాదు
ప్రపంచం బోనులో పడి కానిపించిన ప్రతివారిపై అక్కసు వెదజల్లే మృగరాజు అంతకన్నాకాదు
చిందర వందర కాగితాల మధ్య ఎవరిని వాళ్ళు
వెతుక్కోడం కాదు
 వీటన్నింటి మధ్యా చిరునవ్వుతో అతలాకుతలమైనా
ఉనికి మరచి ఊహను మరచి నేననే భావన మరచి
ప్రపంచమంతా ఒక్కరిదే ననుకునే తీపి వేదనే ప్రేమ
ఎవరిని వాళ్ళు  బలి చ్చుకోగలిగేదే ప్రేమ
జీవన్మరణాల వాకిట చెక్కిన సజీవ శిల్పం ప్రేమ

ఎందుకా పరుగు నీకు ఓ చల్లగాలీ

ఎందుకా పరుగు నీకు ఓ చల్లగాలీ
ఎవరి చెక్కిలిపైన చిరు నవ్వై వెల్లి విరియాలనీ
అలికిడే లేని నెత్తావి గుస గుసల అలనీలి తేరువై
పులకరింతల పూల తలలూపు చిన్నారి బాలికల పున్నగ రాగమై
ఎందుకా పరుగు నీకు .............
హరిత కడలిని కాలాన్చి నర్తించు అలల రెప రెప లుగా
ఆకుచాటున దాగి ఎలమావి కోయిల సరిగమల విందుగా
ఎవరికీ దొరకని పరిమళపు అలరింపు మైపూత నీవుగా
చివరి వెన్నెల జాలు వారిన తేట తేనియ తీగగా
ఎందుకా పరుగు నీకు .............
ఏ హృదయ సీమలో పల్లవై పలికిన వలపు భావన దూతవైతివో  ఏమో
ఏ గగన భూమిలో చిరుసంధ్య  మెరుపులో కేరు మను పాపాయి ఊపిరవ్వాలో
లోకమంతా మేసి నెమరేయు మనస్సులో ఆనంద డోలికల కదలి కవ్వాలనో
అంతరంగము చేయు కనుసైగ లీలలను కడదాక తరలించు భాగ్యమవ్వలనో
ఎందుకా పరుగు నీకు .............